คำถามสำคัญ…ยังมีอะไรสำคัญกว่าการเจรจาเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของประเทศหรือไม่?
ก่อนหน้านี้เราเคยคิดว่า “ไทยหลุดวง” เพราะ “ไม่ถูกเชิญ”
แต่วันนี้…ข้อมูลใหม่ทำให้ต้องคิดใหม่
นายกรัฐมนตรีมาเลเซีย — อันวาร์ อิบราฮิม — โทรต่อสายตรงถึงทางการไทย เพื่อเชิญนายกฯ แพทองธาร เข้าร่วมการหารือฉุกเฉิน
ว่าด้วยการตอบโต้ “กำแพงภาษีสหรัฐฯ” ที่กระหน่ำใส่อาเซียนอย่างหนัก
แต่ผู้นำไทย — นายกรัฐมนตรีแพทองธาร ชินวัตร — เลือก “ไม่เข้าร่วม”
⸻
คำถามไม่ใช่แค่ว่า “ทำไมไม่มีไทยในสาย”
แต่คือ…“ทำไมไทยปฏิเสธที่จะอยู่ในสาย?”
ทั้ง ๆ ที่ผู้นำอินโดนีเซีย บรูไน สิงคโปร์ และฟิลิปปินส์ ร่วมเฟรม
“ไม่รู้ว่านายกฯ ตัดสินใจไม่ใช้วิธีนี้ หรือเป็นเพราะทีมงานกันนายกฯ ไม่ให้ยุ่งกับเรื่องนี้หรือไม่ หรือปกป้องนายกฯ มากเกินไป ทำให้พลาดโอกาสนี้ เพราะไม่ว่ามีภารกิจสำคัญแค่ไหน ก็ไม่เท่ากับเรื่องเร่งด่วนสงครามภาษีที่ไทยถูกขึ้นภาษีถึง 36 % ภาพที่ออกมาห้าชาติค่อนข่สงทรงพลัง แต่เราพลาดไปแล้ว การรวมหลายชาติจะทำให้อำนาจต่อรองเพิ่ม ตอนนี้ยังไม่สายที่จะเข้าร่วมสิบชาติอาเซียนรับมือสงครามการค้า”
เป็นการให้ความเห็นแบบตรงไปตรงมาของ ศิริกัญญา ตันสกุล รองหัวหน้าพรรคประชาชน ที่วิเคราะห์กับ The Publisher ว่า นายกฯ ไทยได้พลาดโอกาสสำคัญ
แต่นั่น…อาจมีความหมายน้อยกว่า “ประเทศชาติได้พลาดโอกาสสำคัญไปแล้ว”
⸻
หากมองความเป็นไปได้ที่ทำให้นายกฯ แพทองธาร ตัดสินใจเช่นนี้ อาจเป็นเพราะ…
- ประเมินสถานการณ์ต่ำ – ไม่เห็นความสำคัญของเวทีนี้
• อาจมองว่าเป็นเพียงสายคุยทั่วไป ไม่ได้มีผลผูกพัน
• หรือเชื่อว่าทีมไทยจะมีช่องทางอื่นที่เจรจาโดยตรงกับสหรัฐฯ ได้อยู่แล้ว (ซึ่งก็ยังไม่เห็นแผนที่ชัดเจน ณ ตอนนี้) - ไม่พร้อมจะขึ้นสาย – หลีกเลี่ยงการแสดงภาวะผู้นำแบบสด
• การเข้าร่วมวิดีโอคอลระดับผู้นำต้องมีความพร้อมทั้งเนื้อหา น้ำเสียง และบุคลิก โดยเฉพาะกับรุ่นใหญ่ระดับอันวาร์, หรือผู้นำสิงคโปร์
• การปฏิเสธเข้าร่วมอาจสะท้อนว่า นายกฯ ยังไม่มั่นใจ หรือยังไม่พร้อมขึ้นสายในนามประเทศ
ซึ่งหากเป็นเหตุผลข้อหลัง…
นั่นอาจไม่ใช่ปัญหาส่วนบุคคล แต่มันคือคำถามระดับ ภาวะผู้นำของชาติ
⸻
เพราะในสงครามเศรษฐกิจระหว่างประเทศ
ถ้าคุณไม่กล้าออกไปต่อรอง — คุณก็ไม่มีน้ำหนักให้ใครรับฟัง
การปฏิเสธเข้าร่วมวงคุยกับผู้นำอาเซียนในยามนี้
เท่ากับการทิ้งโอกาสสำคัญในการสร้าง “พันธมิตร” สร้างอำนาจต่อรองกับสหรัฐฯ
ทั้งที่นี่คือ ช่วงเวลาที่อาเซียนต้องการ “น้ำหนักรวม” เพื่อเจรจาในนามภูมิภาค
⸻
แล้วเรากำลังทิ้งอะไรไป?
• โอกาสเพิ่มอำนาจต่อรองกับชาติมหาอำนาจ
• โอกาสรักษาภาพลักษณ์ความเป็นผู้นำในอาเซียน
• โอกาสแสดงความพร้อมในสายตานานาชาติ
• และโอกาส “ชี้นำความร่วมมือ” ในภูมิภาคที่เรายังมีอิทธิพลได้
⸻
ถามกลับไปตรง ๆ…
ยังมีอะไรสำคัญกับประเทศมากกว่าการร่วมมือกับเพื่อนบ้าน
เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของประชาชน ในช่วงเศรษฐกิจไทยเปราะบางเช่นนี้อีกไหม?
ถ้าคำตอบคือ “ไม่มี”
การไม่อยู่ในสาย…อาจไม่ใช่แค่ผิดพลาดธรรมดา
แต่อาจเป็น การล้มเหลว ในบทบาท “นายกรัฐมนตรี” เลยก็ได้
10 เมษายนนี้ อาเซียนจะประชุมผู้นำ “นัดพิเศษ” เพื่อหารือแนวทางรับมือวิกฤตการค้า
หวังว่าเราจะไม่พลาดโอกาสของประเทศ เพราะความไม่พร้อมของผู้นำฯ
⸻
